Mitchell, 21 mei 2009
Ghana , Accra

"Move move move!!!"

Lieve allemaal,

Gisteren zijn we aangekomen in Accra voor de laatste twee weken van ons verblijf in Ghana. In deze tijd willen we nog een paar dagen naar het oosten gaan en een week naar het westen voor de slavenforten.

Maar in afgelopen 3 weken is er natuurlijk ook al een hoop gebeurd. Samenvattend: Een tour langs de ziekenhuizen in de regio, een derde Jo in de werkplaats, een volledig nieuw ingerichte kinderfysiotherapie kamer, ouderlijk bezoek voor Kim, een op hol geslagen nijlpaard, een laatste week vol vertrouwen in de Jo’s en afsluitend een wandeltocht tussen de olifanten (en af en toe een krokodil).

We zijn al verschillende weken bezig geweest om meer bekendheid te geven aan de workshop in de verschillende ziekenhuizen in de regio. Het laatste ziekenhuis dat nog op de lijst stond was Komfo Anokye in Kumasi, het op één na grootste ziekenhuis van Ghana (na Korle Bu in Accra, waar we onze eerste week in Ghana doorgebracht hebben).
Samuel had het goede idee om eerst naar een dorp in de buurt te gaan om daar nog een ziekenhuis te bezoeken. Helaas bleek er vrijwel niemand daar aanwezig te zijn, waardoor we alleen wat posters hebben kunnen achterlaten bij de assistenten. Ondertussen werd Samuel gebeld door het hoofd van de fysiotherapie in Kumasi met de vraag waar we bleven. Blijkbaar was ze boos, want ik heb Samuel nog nooit zo vaak sorry horen zeggen. Gelukkig bleek dit achteraf heel erg mee te vallen en was Samuel gewoon doodsbang van deze vrouw, hoewel hij dit nooit toegegeven heeft.

Hoeveel kinderen met CP er eigenlijk wel niet zijn werd ons duidelijk de week na de radio-uitzendingen van ons. Samuel is gebeld door 35 moeders met vragen over hun kind. Tot dan toe werden ze weggestopt in de hutjes, omdat de ouders zich schamen voor hun kind. Nog steeds speelt de mythe dat gehandicapte kinderen bezeten zijn een grote rol in Ghana, zeker in de kleinere dorpen, waar we ook uitgezonden hebben op de radio.
De week na de radio-uitzendingen hebben we al verschillende kinderen gezien, waarvan sommige echt heel ernstig. Op een gegeven moment kwam een vader met zijn zwaar gehandicapte kind binnen. Aan de kleren van vader en de broertjes van het kind te zien waren ze erg rijk voor Ghanese begrippen. Het kind had echter zijn hele leven in een kamertje gelegen en was geen enkele aandacht aan besteed. En dit zijn geen uitzonderingen in Ghana.

Natuurlijk is het alleen maar goed dat die mensen nu hun huisjes uit komen. Jo en Jo hebben nu een heleboel orders open staan voor spullen voor de kinderen. We zijn blij om te zien hoe groot de vraag dus is naar goedkope hulpmiddelen, ook omdat we in Kumasi gehoord hebben hoe duur het is om een sta-tafel of aangepaste stoel te maken van hout en metaal in plaats van karton.

Het laatste wat we moesten regelen voor de workshop was wie er de stofjes ging naaien voor de sta-tafels (zie foto). Jo en Jo (afgekort van Joseph en Joseph) konden het niet en de naaiafdeling van het ziekenhuis wilde het niet blijven doen. Gelukkig was een andere fysio-assistente bereid om dit te doen. Josephine vond het erg leuk om haar bijdrage te leveren en nog leuker vonden wij het toen we hoorden hoe haar naam afgekort werd: Jo.

De laatste week (vorige week) hebben we echt het vertrouwen gekregen dat het goed gaat komen met de workshop. Margriet is nog een dag langs gekomen en die heeft gezegd dat ze een oogje in het zeil zal houden en dat ze altijd kunnen bellen bij moeilijkheden. Maar het meeste vertrouwen komt uit Jo, Jo en Samuel; ze hebben echt goed werk afgeleverd.
Met het laatste geld van de donatierekening hebben we een volledig ingerichte kinderkamer gemaakt. (Samuel: Am I dreaming?? Wauw, that’s grrreat!!) De materialen zijn nu dus aanwezig op het ziekenhuis voor een goede kinderfysiotherapieafdeling en de kwaliteit van de kinderbehandelingen zijn ook al sterk verbeterd vergeleken met voor onze komst. Toekomstige plannen zijn nog om extra trainingen te sponsoren voor de behandelingen van CP-kinderen en hoe je de APT (de techniek om spullen van karton te maken) beter kunt toepassen.

Naast ons werk in het ziekenhuis hebben we natuurlijk ook tijd gehad voor uitstapjes. Zeker toen we hoorden dat Kim’s gezinnetje langs zou komen, moesten we natuurlijk zorgen voor een avontuurlijk tripje.
Bui National Park is een redelijk groot natuurreservaat dat totaal geen aandacht van de overheid krijgt. Binnen enkele jaren staat het grootste deel van het park onder water vanwege de bouw van een stuwdam. Voor het zover is moesten we dat park natuurlijk nog even bezoeken, voornamelijk door de grootste nijlpaardenpopulatie van Ghana.
De eerste dag in Bui hebben we een wandeling gemaakt waarbij we een mooi uitzicht over het park hadden. Leuk om te zien, maar niet waar we voor kwamen. Wij wilden spanning, sensatie, nijlpaarden zien!
Dus gingen we volgende dag met lokale vissers mee op een kanotrip over de Black Volta, de rivier in Bui. Op dat moment vonden we het nog spannend om in het bootje te zitten en op onze vraag of er toch geen kans zou zijn dat we een nat pak zouden krijgen werd lachend gereageerd door deze tot op het bot getrainde, ervaren vissers.
Een half uurtje later komen we aan bij een groep nijlpaarden. We liggen een paar meter van de kant af en proberen wat mooie shots te maken van deze enorme dieren (die overigens voor de meeste dodelijke dierenaanvallen in Afrika zorgen). Heel erg leuk, totdat Kim zegt dat ze denkt dat één nijlpaard steeds dichterbij komt. Weer gelach natuurlijk, totdat ze het zelf ook zagen en de visser achter mij mijn bootje uit springt en de boom inklimt. Dit gaf dus niet heel veel vertrouwen, zeker niet toen we zagen dat het nijlpaard wel erg dichtbij kwam en de vissers met stokken op het water gingen slaan om hem weg te jagen.
De overige vissers bleven kalm, tot het moment dat de oppervisser schreeuwde dat we de boot uit moesten vluchten (Move, move, move!!!). De meeste vissers zaten eerder in de boom en aan de kant dan wij. Niks eerst de onervaren toeristen helpen, ieder voor zich was het ineens! In de chaos was de oppervisser zijn geweer al aan het laden en stond hij klaar om te schieten als het echt misgegaan was. Gelukkig draaide het nijlpaard om toen hij zag dat we vluchtten. Achteraf bleek dat het een moeder met baby was en hadden we daar nooit stil mogen ligggen omdat nijlpaarden zich dan bedreigd voelen. Familie van Kim: ik hoop dat jullie weekendje met ons avontuurlijk genoeg was!

Afgelopen weekend zijn we naar het grootste natuurreservaat van Ghana geweest: Mole National Park. Dit park in het noorden van het land staat bekend om de populatie olifanten die goed te zien is. Natuurlijk was dit geen enkel probleem voor ons, gezien onze ervaringen met nijlpaarden twee weken eerder.
Meteen bij onze aankomst in het hotel (in het park zelf) worden we overspoeld door wrattenzwijnen en bavianen, totaal niet bang van mensen. Iets anders als in Bui, waar je vooral veel bomen ziet. De eerste ochtend hebben we de vroege ochtend doorgebracht met uitzicht op een poel waar om half 7 de eerste olifanten in gingen badderen; ik ben wel eens slechter wakker geworden moet ik zeggen. De wandelsafari werd nog mooier, waarbij we op enkele meters van olifanten gestaan hebben. Wat wil je ook, als zo een beest midden op het wandelpad staat en je er langs moet. Gelukkig waren de rangers van Mole iets ervarener dan de vissers van Bui. Geen aanvallen dus dit keer, alleen een krokodil die iets dichterbij bleek te zitten dan we in eerste instantie dachten, zeker toen we later de foto’s terug keken en zagen dat we maar op een meter of 3 afstand stonden.

Dinsdag zijn we voor de laatste keer op het ziekenhuis geweest en hebben we van iedereen afscheid genomen. ’s Avonds nog uit eten geweest met de vrijwilligers van het weeshuis van Sunyani en gisterenochtend uitgezwaaid door Samuel.

Nu zijn we dus weer terug in Accra en kunnen weer gebruik maken van gratis internet van de buurman. Misschien dat ik nog wat op de site zet als we terug komen uit oost Ghana, maar waarschijnlijk wordt mijn volgende en laatste berichtje geschreven in Nederland, waarbij ik de laatste twee weken beschrijf.

Groetjes en tot over twee weken!


Nog reactie op een paar vraagjes:

Tante Jenny: Wil je haar niet meer groeien daar of heb je het ondertussen alweer bijgeknipt?
Ik ben vorige maand naar de kapper geweest naar de kapper in het beste hotel van Sunyani. Hij heeft hier en daar wel wat plukken laten zitten maar er is een flink stuk afgehaald. Toch wordt mijn volgende kapbeurt weer in Nederland denk ik..

Charlotte: Vind je het koken na twee en een halve maand op de grond nog steeds een succes?
Ons pitje hebben we vorige week donderdag weggegeven met tranen in onze ogen. Één van de mooiste vragen kwam trouwens van één van de vrijwilligsters van het weeshuis. “Waar is jullie keukentje?” Antwoord: “onder het bed.”

Naar Mitchell in Ghana bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl